دوره پرورش جوجه‌های گوشتی در دهه‌های اخیر به دلیل انتخاب نژادی و بهبودهای ژنتیکی مداوم، به طور چشمگیری کاهش یافته است. برای فعال کردن این پتانسیل ژنتیکی بالا، استفاده از

دوره پرورش جوجه‌های گوشتی در طول زمان، به دلیل انتخاب نژادی و بهبودهای ژنتیکی، به شدت کاهش یافته است. پتانسیل ژنتیکی جوجه‌های گوشتی را تنها زمانی می‌توان به طور کامل

تضمین یکپارچگی ساختاری و حفظ سلامت روده طیور، پیش‌نیاز اصلی برای دستیابی به بالاترین راندمان تولید در صنعت پرورش مدرن است. روده تنها یک مجرای ساده برای هضم و جذب

در دهه‌های گذشته، آنتی‌بیوتیک‌ها به عنوان محرک رشد به طور گسترده در صنعت خوراک طیور برای بهبود عملکرد پرورشی و اقتصادی استفاده می‌شدند. با این حال، استفاده مستمر و بی‌رویه

در سیستم‌های دامپروری مدرن حال حاضر، هدف نهایی رسیدن به حداکثر پتانسیل ژنتیکی دام برای تولید شیر یا گوشت است. در این مسیر، خوراک پایه (هرچند باکیفیت و بالانس شده

هنگامی که یک مرغدار با تلفات ناگهانی و شدید در سالن پرورش روبرو می‌شود، اولین واکنش او جستجو برای یافتن راهی جهت توقف مرگ‌ومیر پرندگان است. بیماری‌هایی مانند هپاتیت جوجه‌ها

یکی از پرتکرارترین و بزرگترین چالش‌های مرغداران، مواجهه با تلفات پیش‌بینی‌نشده در گله است. بسیاری از پرورش‌دهندگان می‌پرسند که چرا با وجود اجرای دقیق برنامه‌های واکسیناسیون، باز هم گله دچار

در صنعت پرورش طیور گوشتی و تخم‌گذار، زمان طلاست. یک جوجه گوشتی تنها در عرض چند هفته باید از وزنی حدود ۴۰ گرم به بالای ۲.۵ کیلوگرم برسد. این سرعت

در صنعت مدرن و زنجیره تامین پروتئین کشور، رویکرد تولید بر محور “کمیت و سرعت رشد خالص” دچار تحول استراتژیک شده است. امروزه دستیابی به ضریب تبدیل بهینه و وزن‌گیری